"Mensen denken soms dat je even een operatie krijgt, maar er gaat een heel traject aan vooraf”, vertelt Nancy. Pas een paar weken geleden kreeg zij een gastric bypass, oftewel een maagverkleining. Een proces waar ze al ruim een jaar mee bezig is.

“Het begint allemaal bij de huisarts. Eerst kijk je samen wat je zelf nog kunt doen en spreek je bijvoorbeeld met een diëtist. Daarna volgen er gesprekken met een psycholoog, onderzoeken en bijeenkomsten waarin je alles leert over de operatie en de veranderingen die daarbij komen kijken.”

“Juist dat vond ik fijn, want je wordt echt goed voorbereid op wat er gaat gebeuren. Het is niet zomaar een operatie, het is een verandering voor de rest van je leven.”

Tijdens de bijeenkomsten vooraf hoorde Nancy dat het Maasstad Ziekenhuis zou starten met een dagbehandeling voor maagverkleiningen. “Ik dacht nog: dat zal voor mij wel niet meer gelden. Maar ineens kreeg ik te horen dat ik ervoor in aanmerking kwam.”

“Daardoor kon ik al in mei geopereerd worden - veel eerder dan verwacht. Dat vond ik heel fijn, want dan ben je er toch minder lang mee bezig in je hoofd. Ik had niet eens tijd om zenuwachtig te zijn. ”

Nadat ze alles thuis geregeld had, was het voor Nancy tijd om zich voor te bereiden op de operatie. Hoewel ze wist wat haar te wachten stond, vond ze het spannend. “Ik was vooral zenuwachtig omdat ik nog nooit onder narcose was geweest. Je weet dat zo’n operatie je leven gaat veranderen en dat maakt het best een grote stap.”

Op de ochtend van de operatie meldde ze zich vroeg in het Maasstad Ziekenhuis. Daar werd ze opgevangen door het team van zorgverleners en voorbereid op de ingreep. “De verpleegkundigen waren superlief. Ze kletsten gezellig met me en zorgden ervoor dat ik me op mijn gemak voelde. Voor ik het wist, zei de anesthesist dat hij de verdoving ging geven en daarna werd ik weer wakker.”

Het unieke aan een dagbehandeling is dat het herstel vrijwel direct begint. Zodra Nancy werd hielp de verpleging haar meerdere keren uit bed te komen en korte stukjes te lopen. “Dat vond ik in het begin best spannend. Je bent bang dat je iets beschadigt, maar iedereen bleef zeggen dat bewegen juist goed voor je is.”

Nadat ze onder andere had gegeten, bloed had laten prikken en een trap op en af was gelopen kreeg ze groen licht om naar huis te gaan. “Ik wilde heel graag thuis slapen. Gewoon in mijn eigen omgeving, met mijn gezin om me heen. Dat voelde voor mij heel vertrouwd.”

Voor Nancy was het een fijn idee dat ze dezelfde avond alweer thuis was. Natuurlijk was ze moe en had ze pijn, maar juist de vertrouwde omgeving hielp haar bij het herstel. Ze vertelt: “Ik had het eigenlijk erger verwacht. Omdat er iemand thuis was die me hielp, kon ik echt mijn rust pakken. Mijn gezin herinnerde me eraan om regelmatig een stukje te lopen of iets te eten.”

Ook de begeleiding vanuit het ziekenhuis stopte niet toen ze de deur uit liep. De volgende dag werd Nancy al gebeld om te vragen hoe de eerste nacht was verlopen: “Dat gaf een heel prettig gevoel. Je weet dat je thuis bent, maar ook dat je er niet alleen voor staat. Ze gaven aan dat ik meteen kon bellen als iets niet goed voelde en ik wist dat als het herstel toch niet goed ging, er een bed voor me klaarstond in het ziekenhuis waar ik terecht kon.”